^{ساماندهي فرهنگي و نظام فكري}

^{بحران معنوي بشريت حاصل پذيرش نظام فكري مبتني بر فرهنگ مادي و دوري از يكتاپرستي است. از اين‌رو تغيير در ساختارهاي فكري موجود، ضرورت جهان امروز است.}

^{بشريت به نظام فكرئي كه پاسخگوي تمامي ابعاد نيازمنديهاي روحي، عقلي و عملي باشد نياز مبرم دارد. نظام فكري‌ائي كه تكامل مادي را در پيوند و با محوريت تكامل معنوي ملاحظه كند و امكان هماهنگي با فطرت انساني را در توسعه پرستش الهي فراهم آورد.}

^{انقلاب اسلامي نيز براي تحقق و توسعه اهداف خود، نيازمند طراحي و ارائه الگوهاي مختلف براي اداره بخش‌ها و امور مختلف از جمله ساماندهي فرهنگي جامعه است.}

^{براي رفع اين خلأ تئوريك، بايد نظام فكري بنا كرد كه قدرت پاسخگوي به نيازمنديهاي جديد انقلاب اسلامي را در كليه شئون داشته باشد.}

بنابراين بايد وضعيت صنعت كشور از اين زاويه  بررسي شود  كه  تا چه اندازه ساختار موجود با فضاي جديدي كه ايجاد شده در تعامل يا تقابل است . همچنين مي توان از نقش انگيزه الهي بعنوان موتور مولد حركت اجتماعي در عرصه اقتصاد و صنعت الگو برداري نمود و توسعه متناسب صنعت را رقم زد .

    انسان ها بر طريق فطرت خود نياز به ارتباط با يكديگر دارند، با هم بينديشند و در كنار هم عمل كنند، در حالى كه به تعبير آرنولد وتشتاين «... انسان مدرن در انتخاب وسايل خود نيز همان قدر بى اختيار است كه در انتخاب اهدافش. سلطه تكنولوژيك امرى سراسرى است، نتيجه آن مى شود كه وضعيت آدمى در جوامع مدرن، بر نسبت او با تكنيك مبتنى است نه بر نسبت او با ديگر آدميان.» اين عدم ارتباط و تناسب است كه مشكل مى آفريند.
دنياى امروز به معناى عام با محوريت نظام سرمايه  دارى و كشورهاى پيشرفته صنعتى به معناص خاص به عنوان كانون توليد تكنولوژى، توسعه تكنولوژى را به گونه اى رقم زده اند كه هيچ نظارت و كنترلى را برنمى تابد و انسان را به دنبال خود مى كشد و اين انسان تابع، ناچار است خود را با انواع تكنولوژى ارائه شده هماهنگ و همسو كند.
فرهنگ غرب، اقتصاد محور است و به طور طبيعى هر عاملى كه مبدأ تحرك و توسعه اقتصادى شود، از اهميت بيشترى برخوردار است. تكنولوژى موجود نيز همين نقش را بازى مى كند و به لحاظ ارتباط مستقيم و مؤثرى كه در ايجاد تحرك اقتصادى دارد، به عنوان عاملى مهم در بازار رقابت و تجارت، محسوب مى شود.
تكنولوژى در نظام اسلامى نيز بر مبناى اصالت كرامت و تعالى انسان مورد توجه است. تكنولوژى درواقع ابزار سلطه و تصرف انسان بر طبيعت است و زمينه عبوديت و فعاليت هاى متعالى را فراهم مى كند. بنابراين امرى لازم و اجتناب ناپذير در ايجاد اقتدار سياسى، فرهنگى و حيات سالم اقتصادى جامعه اسلامى است.
پرداختن به جايگاه تكنولوژى در نظام اسلامى همواره با پرسش هايى از اين قبيل همراه است:
ـ در نظام اسلامى بايد به چه ميزان به تكنولوژى بها داده شود و چگونه مى توان آن را متناسب با خواست جامعه اسلامى، تغيير، هدايت يا توليد كرد؟
ـ آيا منزلت و جايگاه تكنولوژى در جامعه اسلامى مساوى با منزلت و مقام اين موضوع در ساير جوامع است؟
ـ آيا سياست ها و استراتژى هايى كه در توسعه و توليد تكنولوژى بايد از آن بهره برد، همان استراتژى است كه در ساير جوامع پى ريزى شده است؟
ـ به چه اندازه به توليد و نوآورى در تكنولوژى احتياج داريم و به چه ميزان مى توان حال و آينده نيازهاى جامعه را براساس فناورى هاى موجود در دنيا برطرف كرد؟
ـ چرا تكنولوژى موجب تصرف ظالمانه بشر در طبيعت مى شود؟
ـ استفاده از فناورى هاى توليد شده در ساير كشورها، پيامدهاى فرهنگى و سياسى خاصى را به دنبال دارد. آيا مى توان از كارآمدى اقتصادى تكنولوژى جدا از پيامدهاى سياسى و فرهنگى آن بهره مند شد؟
تمدن و تكنولوژى داراى يك پيوستگى است و اين ارتباط را نمى توان از هم گسست. از طرفى تكنولوژى داراى فرهنگ، فلسفه و زيرساخت مناسب و همسنگ با خود است، اما بر اين اساس كارشناسان ما به بررسى تكنولوژى نپرداخته اندو در تصميم گيرى عملى تعارض و تضادى در جامعه به صورت واضح نمايان است.
اين تضاد و تعارض زمينه ساز وجود چالش هاى جدى بين كارآمدى ها و آرمان ها شده است لذا دو نحوه تفكر در مقوله تكنولوژى را موجب شده است. تفكر اول با دفاع از آرمان ها، كارآمدى ها را زير سؤال مى برد و تفكر دوم با دفاع از كارآمدى، آرمان ها را زير سؤال مى برد. حق با كدام گروه است؟ آيا مى توان فرض تفكر سومى را به ميان آورد كه كارآمدى را بر بنيان آرمان ها بنا نهد؟